In mijn streven om zoveel mogelijk ervaring op filmsets op te doen, nam ik deel als acteur in een korte film van eerstejaars HKU-studenten. Acteren vind ik leuk om te doen, maar daar ligt mijn passie niet en het is niet waar ik naar wil streven - ondanks daarvan, leek het mij enorm waardevol om het proces te beleven vanuit dat perspectief. Door zelf voor de camera te staan - bij een project dat niet uit mij komt, maar volledig uit anderen - kon ik de verhouding tussen acteur en regisseur veel beter voelen en begrijpen dan uit het perspectief van een regisseur. Als regisseur ben je vrijwel met iedereen bezig en is je aandacht verspreid, maar als acteur is je enige houvast en grootste aandachtspunt de regisseur. Door deze ervaring heb ik een beter begrip op wat een acteur van een regisseur nodig zou hebben, hoe een regisseur zich het beste kan gedragen, wat een crew van hen nodig heeft. Over het algemeen heeft deze ervaring mij nieuwe inzichten gegeven in hoe een set in elkaar hoort te zijn, wat het op een voorbereidend vlak vergt, etcetera. Daarnaast kreeg ik een concreter beeld van hoe er binnen de HKU wordt gewerkt en wat er van studenten verwacht wordt. Ik vond de hele beleving enorm leuk, en het heeft mijn passie alleen maar meer aangewakkerd. De link naar de film zit in de foto.

Een paar dagen in januari van 2026 had ik de eer om te werken als productieassistent aan een eindfilm van de NFA, "La Petite Mort".Het voelde heel gaaf om op een daadwerkelijk grote set te staan en te werken met een crew van 60+ man. Ik kreeg hier een veel dieper kijkje op hoe de filmindustrie echt in elkaar zit, hoe er gewerkt wordt, hoe er gesocialiseerd wordt - i.p.v. in een kleine studentenproductie. Bij het maken van een studentenfilm heb je echt de tijd om vrienden te worden, elkaar te leren kennen en daarmee bepaalde banden opbouwen, maar tijdens een draaidag op een set waar iedereen hypergefocust is en weinig tijd om te kletsen heeft, heb ik geleerd om te lezen wanneer het beste moment is om te netwerken.

De punten representeren karakters zowel als het tijdstip waar ze zich in bevinden. De lijnen representeren het lopen van de verhaallijnen.

Dit is een rough concept van een korte film waar ik nu mee bezig ben.

Dit is het introductiefilm-opdracht voor HKU film dat ik gemaakt heb dit jaar. Ik experimenteerde met het idee van fotografie als vorm van een kinetische gevangenis, en dat video/film karakters vrijheid geven om te bewegen. Het mythologiseerde het idee dat film op zichzelf bestaat en dat karakters eigen keuzes kunnen maken, dat het buiten ons bestaat als makers. Zoals; bij het eerste stuk zie je twee karakters in een foto; ze zijn vast, kunnen niet bewegen, in een kinetische gevangenis. Wat zal er gebeuren als ik ze film geef, beweging geef? Gaan ze vechten? Gaan ze praten? Gaan ze lachen? Wat gaan ze doen? Ze omhelzen elkaar, alsof ze allebei elkaars pijn van gevangen zijn erkennen en de vrijheid vieren.

Daarnaast experimenteerde ik met het idee van een soort stopmotion. Ik had La Jetée een tijdje terug gekeken, en dat is een 30-minuten film dat bestaat uit gemiddeld 3 secondenlange stills en narratie van het verhaal. Door dit hypnotische ritme, voelt het alsof je een boek leest - je brein gaat ineens de motion en beweging tussen de stills in zelf invullen. Hier wilde ik mee spelen, en wat ik dan deed was voor de hele film foto's maken en bij bepaalde delen een bepaald ritme aanpakken bij het maken van de foto's. Door niet de burst-optie te gebruiken maar met de hand de knop in te drukken krijg je een rigide, ruwe, haperend maar niet te haperend beeld dat tot een bepaald niveau ook een soort hypnotisme veroorzaakt. Ook zit er (symbolische) betekenis in elk stuk van de film, maar dat ga ik niet hier allemaal uitleggen en laat ik aan jullie over.

Dit is wat ik heb ingestuurd voor mijn eerste toelating aan Montage bij de Nederlandse Filmacademie. Terug in 2024, zie ik mijn eigen potentie wel, maar begrijp ik ook heel goed waarom ik niet toegelaten was. Tis ook weer leuk om terug te kijken. Klik op de foto voor de video.

Dit was een begin (nooit afgemaakt) van een verhaal over een man die zijn laatste maanden benuttigt tot leren leven.

Het is een van mijn eerste scripts/verhaalconcepten ooit.